Een jaar later sinds mijn eerste afwijzing

Een jaar later sinds mijn eerste afwijzing

Op 29 september ontving ik mijn eerste afwijzing van een uitgeverij. De negen maanden zijn voorbij gevlogen, ik had ondertussen een baby kunnen baren – een boekbaby dan, een nieuw manuscript, en dat heb ik gedaan ook. Omdat mijn afwijzing morgen precies een jaar geleden is, deel ik vandaag de video die ik toentertijd gemaakt heb. Een afwijzing is niet het einde van de wereld. 

Mijn eerste afwijzing van een uitgeverij

Tijdens de Clavis X-mas boekborrel kwam ik in contact met Charlotte en we hebben een tijdje staan kletsen over schrijven en het uitgeefproces. Ik had haar nieuwsgierig gemaakt naar mijn boek, ze vroeg specifiek of ik het wilde opsturen. Dat alleen al was een compliment voor mij als schrijver. Ik schreef het boek af, liet het door Melissa lezen en stuurde voor de allereerste keer mijn manuscript naar een uitgeverij. Per mail dan, en alleen de eerste zes hoofdstukken voor een proeverijtje. 

De negen maanden 

Je kunt je misschien wel voorstellen dat ik in die eerste paar maanden constant mijn inbox checkte of ik al een mailtje terug had gehad. Die tijd was rete spannend. Het was nog steeds mijn tussenjaar dus stonden veel uitjes op de plannen en leidde ik mezelf goed af. Toen waren er ineens zes maanden voorbij. De drie tot zes maanden bezorgden me niet veel spanning, maar toen werd ik wel een klein beetje ongeduldig. Maar toch, uit het niets was ik het helemaal vergeten. Ik zou vanzelf wel wat horen. Pas toen ik aan een nieuwe opleiding begon, kreeg ik mijn eerste afwijzing binnen. Maar niet zomaar een afwijzing.

Een niet-standaard afwijzing

De meeste uitgeverijen hebben een standaard riedeltje klaar staan om op de vele manuscripten te reageren. Ik dacht eerst dat de mijne ook een gekopieerd en geplakt stukje tekst was. Tot ik het aan Chinouk liet lezen, die toen zelf nog maar kort bij Clavis zat. ‘Dit is helemaal geen standaard afwijzing,’ vertelde ze me. Daar stond ik van te kijken. ‘Niet weggooien. Al stop je ‘m ver weg in een map dat je ‘m nooit meer kan zien, gooi deze mail niet weg’. Oeps. Dus ik haalde de mail weer uit mijn verwijderd en sloeg hem ergers ver weg op. 

Afwijzingen moet je sparen

Je weet maar nooit waar je beland. J.K. Rowling is toch ook een stuk of twaalf keer afgewezen voor ze de juiste match vond? We hebben alle tijd.

Om mijn afwijzing vast te leggen, en om er advies uit te halen, maakte ik er een video over. Ik hoop dat ik er nog een hoop schrijvers mee kan inspireren. Geniet! 

Liefs,
Femke

Volg:
share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: