Pluk de dag, ook als het niet kan

Pluk de dag, ook als het niet kan

Al een tijdje loop ik met het idee om een column te maken met als titel Pluk de dag met… waarin ik dan vertel waar ik over gedroomd heb. Men zegt dat je drie dromen per nacht droomt maar er vaak slechts één kan onthouden. Vannacht was dit anders, ik herinnerde me er twee. Ik plukte de dag met spinnen, turbulentie en zweepslagen.

Waarom zeg ik ‘ook als het niet kan’? Al de hele ochtend voel ik me anders sinds dat laatste. Ik ben niet in mijn nopjes en reageer een beetje sloom. Er staat een to do lijstje op me te wachten en op dit moment kan ik me er nog niet naar zetten. Als ik me verdrietig voel kijk ik slowmotion video’s. Daar zal ik geen oplossing vinden. Dus wat doe ik dan?

Ik kon niet slapen gisteravond. Het duurde en het duurde en ik begon doelloos sterretjes te tekenen voor mijn Instagram-story. Ik opende dezelfde apps tien keer terwijl ik nog steeds de slaap niet kon vatten. En toen ik dat eindelijk deed, werd ik veertig minuten later wakker: night terrors. Het is alweer even geleden, dus het voelde anders dan dat ik ze iedere avond had. Mama die ‘s nachts naar zolder moest komen om me te vertellen dat er geen spinnen waren, dat ik bang naast haar bed stond en zei ‘mam er is weer een spin’. Maar hoe vaak ik ook met mijn telefoonzaklamp scheen en mezelf verblindde, ze waren weggekropen. Afgelopen nacht was heel anders. Ik riep drie keer naar mama, wetende dat ze me goed kon horen omdat ik sinds we verhuisd zijn in de kamer naast haar slaap, opende mijn deur en begon te schijnen. Ik weet niet meer of ik nou echt geroepen had of niet, maar mama kwam niet en de spin was ook verdwenen. En ineens zette ik mezelf er overheen. Ik kroop weer in bed, met een racend hart en glimmend zweet op mn borst, maar ik ging weer slapen.

Processed with VSCOcam with hb1 preset

Tot ik om tien over acht weer wakker word. Verlamd, zo voelde ik me. Iets wat ook vaak voor komt als ik op mijn rug slaap, dan kan ik gewoon niet bewegen. Ik zag alles nog voor me. Hoe ik met mijn neef op het vliegveld liep, oude high school klasgenoten weer zag en met ze kletste. De lounge was enorm en in goudbruine tinten. Tot de turbulentie begon. Het was niet uit te houden. Naast me zaten ineens meiden die niet in mijn klas zaten maar in de bekende Pretty Little Liars serie. Toen was de turbulentie nog wel normaal. Iedereen van het voorste deel kwam naar ons, het achterste gedeelte. Ik kreeg ineens een pakketje in m’n handen getoverd en als ik het niet in elkaar zette zou ‘they‘ dood gaan. In het wc’tje maakte ik het, het wat op een router kastje leek en liet het achter. In mijn stoel verging ik van de turbulentie, ik zweefde als een maloot in mijn stoel en vertelde de actrices van de serie dat ik bang was dat één van hen dood zou gaan als ik het niet deed. Boos waren ze. Ik zocht mijn neef, hij zat er nog, verbaasd natuurlijk. Tot Spencer, wie naast me zat, weggeroepen werd. Een man kwam haar stoel controleren, wilde hulp met draadjes en de riemen en toen mocht ik naar het kamertje. Daar zat Hetty, van NCIS: LA. Ze vroeg me wat ik deed als ik ziek was, en dat was Vitamine C drinken. Ze wilde nog vragen hoe ik dat dan dronk toen er drie andere jongens binnen kwamen. Twee daarvan kan ik me nog herinneren: een goede vriend en zijn klasgenoot. Ze hadden het over hoe iemand anders gewicht was verloren en ineens was die goede vriend er bij. En hij zei ‘just get it over with‘ en ik vroeg nog of ik weg mocht maar dat mocht niet en toen ik de zweepslagen hoorde, werd ik wakker. Verlamd. In zweetbadend. Ik voelde me verschrikkelijk.

Sinds ik die zweepslagen in mijn hoofd gehoord heb, voel ik me gek. M’n ontbijt ging niet helemaal naar binnen, ik strompelde gek en ik heb zoveel dat ik wil doen vandaag. Omdat mama al twee dagen bezig is met de was wegwerken, want als je toch bezig bent waarom dan niet alles, vroeg ik haar me te helpen met m’n bed. Dus ik ruimde mijn schone was op, we haalden samen mijn beddengoed af en deden nieuwe er om heen. Het was ook hoognodig tijd dat m’n winterdekbed er uit gaat want het is veel te warm. Ook plakten we anti-slip strips onder mijn lattenbodem want die hadden we omgedraaid omdat het zoveel lawaai maakte en ik er niet van kon slapen, maar sindsdien heb ik altijd hoofdpijn. Dus dat is ook opgelost. Mama hielp me ook een fotolijst op te hangen met een quote uit de Flow. En verder? Verder ga ik eerst meer mijn kamer opruimen. Stofzuigen staat ook op de planning.

Voel ik me beter nu ik het allemaal getypt heb? Een beetje. Mijn slapende linkervoet, pijnlijke rechterknie en nek zijn er een beetje op tegen. Maar het is er uit. En of ik nog eens wat zal schrijven over mijn dromen… Ik wil het wel proberen maar of ze hier zullen verschijnen is voor jou de vraag en voor mij een weet… denk ik.

Liefs,
Femke

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: