Een verbrande zoutkorrel

Een verbrande zoutkorrel

De blogpost van vandaag is enorm persoonlijk. Ik was dan namelijk ook nooit van plan om deze online te zetten. Maar ja, zeg nooit nooit en een beetje persoonlijkheid mag wel, toch? Voor de schrijversacademie moesten we bij een opdracht diep in onze herinneringen tasten. Samen met drie anderen moesten we een herinnering beschrijven en Caroline gaf me een prachtig compliment, dat ik zo snel iets moois kon neerpennen en dat het te voelen was. Achter krachtige woorden zitten diepe gevoelens. Dat is echt zo. Vanwege privacy redenen heb ik wel de namen van de meiden veranderd, maar oude klasgenoten zullen wel weten wie ik bedoel. Daar gaan we dan…

Het gegil was ondragelijk. Het gekraak en gelach, het geplaag en het gedrag. Luna vertelde over de meiden, wat ze haar nu weer hadden aangedaan. En toen zag ik ze opstaan in de aula. Allemaal als een magneet boven paperclips, een statische ballon boven peper en zout, alleen de donkeren liepen mee. Ik sloot meteen mijn kluisje. Ik voelde het al. Ze hadden Luna gehoord, dat moest wel, ook al wist ik dondersgoed dat dat met de herrie niet kon. Ik sloot mijn kluisje zodat ze niets van me konden aanraken.

En toen hoorde ik hun gelach. Mijn naam die zo gemakkelijk op hun tong lag als een oud stuk kauwgom. Ze doemden voor me op als een donkere muur met Kenzie voorop. Kenzie… waar was dat knuffelmaatje in haar gebleven? Ze zeggen soort zoekt soort, maar ook de zwakste schakel kan zich sterk voordoen. Ze had zich tegen me gekeerd sinds ze haar in elkaar hadden geslagen Alleen maar om de volgende klap te vertragen. De gepeste werd de pestkop om zich door de duisternis te slaan.

En ik hoorde het gelach en gejuich en getreiter, ze stapten dichterbij. Niemand deed iets. En de klappen bleven uit.

Maar die muur heeft me bang gemaakt voor wat de rest van de stad kan doen als je toon hen niet aanstaat.

•••

Bedankt voor het lezen, liefs,
Femke

Volg:
Share:

8 Reacties

  1. 26 juli 2018 / 13:25

    wow… sprakeloos. Heel mooi geschreven! En heftig wel… Ik vind het dapper dat je het upload, maar het is heel erg mooi!
    x

  2. 26 juli 2018 / 15:27

    Ik weet niet goed wat ik moet zeggen… Heel mooi, heel sterk stukje! Een ding is zeker: het zet aan tot nadenken.

    • Femke
      Auteur
      26 juli 2018 / 16:47

      Bedankt Laurine, dat betekend veel 💚

  3. 27 juli 2018 / 11:55

    Jeetje wat mooi geschreven! Ik vind het heel knap dat je het online hebt gezet!

  4. 28 juli 2018 / 23:24

    Mooi dat je dit deelt. Jammer dat zo’n dingen gebeuren. Maar echt wauw, zo prachtig geschreven!

    • Femke
      Auteur
      28 juli 2018 / 23:29

      Heel erg bedankt, Irene 💚 Het is gek hoe snel iemand ineens een ander gezicht heeft…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: