Over hoe de seizoenen mijn schrijven beïnvloeden

Terwijl ik dit artikeltje typ, geniet ik van het zonnetje dat door mijn raam naar binnen schijnt. Dat is weer wat anders dan het vele regenen van de vorige maand. Ik denk steeds vaker na over de seizoenen en hoe ze de kunstkant van een persoon kunnen veranderen. Zelf merkte ik de verschillen ook wel, maar tussen beide seizoenen zat een ander seizoen vast. Nu komt het vierde seizoen om de hoek kijken, en wordt het tijd dat ik eens een lijstje maak over hoe de seizoenen mijn schrijven beïnvloeden.

Als de zon schijnt en ik sneller dan snel rood kleur, merk ik dat ik sneller schrijf dan dat ik rood word. Dan zet ik de parasol op, vul ik een flesje water, zet ik mijn zonnebril op en schrijf ik de uren weg. In de zomer zette ik in totaal ongeveer 60.000 woorden op papier, in Word dan. Van de warmte word ik soms rusteloos, moet ik gewoon iets doen om mezelf bezig te houden (en nee, niet alleen mijn zonnebril steeds verder omhoog duwen omdat hij door al het zweet van mijn neus glijd hihi) en niet te bezwijken aan de hitte.

Als de bladeren verdorren en ik de blaadjes zie verkleuren, merk ik dat mijn liefde voor schrijven sneller een dal in zakt dan de blaadjes van de bomen. Er is iets kaals aan de herfst, en ik vind het wel een mooi seizoen, maar dan mis ik gewoon die schop onder mijn kont om overeind te komen. Je zal mij in de herfst sowieso wel met mijn laptop op mijn schoot zien, dat ik dan series kijk. Wat ik mis is een stroomstootje dat me dan de film of aflevering doet wegklikken en mijn tien vingers op het toetsenbord zet – en dan niet om steeds alle websites opnieuw te bezoeken.

IMG_6149

Als het buiten kouder wordt en ik mijn vingers niet meer kan bewegen door de kou, merk ik dan ik als warmbloedige net zo snel bevries als de bovenste laag op water. Thee werkt dan niet, zitten op mijn handen helpt niet veel meer dan heel mijn armen te verlammen en is het enige wat ik kan die eindeloze lus van websites weer beginnen. Van Facebook naar YouTube naar Hotmail naar Facebook naar Pinterest naar Facebook, en ga zo maar door. Het voelt soms alsof de kou buiten een duidelijke rem zet op mijn motivatie, mijn wil om achterelkaar door te gaan. Alsof de ouderwetse tijden terugkomen waar stroom nog helemaal niet bestaat en ik echt niet vooruit te branden ben. Ik word gewoon nooit warm.

Als dan eindelijk nieuwe stengels boven de grond uitkomen en ik de eerste zonnestralen absorbeer, merk ik dat in mijn hoofd de wortels van inspiratie en motivatie zich weer met elkaar vergroeien. Dat we, Inspiratie, Motivatie en de crea bea, weer samen hand in hand over straat kunnen. Ik herken dat zodra de winter voorbij is, ik nog steeds heel veel van koele kleuren hou maar net zo snel kanariegele nagellak op smeer om het zonnetje in huis te halen. Dan ga ik weer eens echt zitten voor de to do-lijstjes die ik maak. Dat ik mijn droom weer wat helderder voor me zie, en me niet eerst door de ijzige mist moet wagen.

imgfemkemeijboom

Als de lus dan gewoon weer doorgaat, de circulatie niet ophoud (wat ik overigens ook niet wens), merk ik dat ik gewoon weer hetzelfde riedeltje moet volgen. Dat ik Pinterest weer afstruin voor ideeën om overeind te komen en mezelf bezig te houden, dat ik meer naar thee snak dan anders, dat ik tientallen films opnieuw kijk en dat ik weer naar buiten ga om te wandelen. Ik merk ook dat ik er steeds meer aan moet wennen, en dat ik er steeds weer wat meer van leer. En ik weet dat ik niet alleen ben.

Als ieder seizoen weer langs komt, brengt het steeds weer nieuwe idee met zich mee. En daar ben ik het dankbaar voor. Er zijn kachels voor in de winter en goede boeken om de herfst mee door te komen, en wanneer de zon dan weer door komt zal ik er klaar voor zijn om weer fris te beginnen. Aan ieder seizoen zit zijn eigen voordeel.

Liefs,
Femke

One thought on “Over hoe de seizoenen mijn schrijven beïnvloeden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *